പൊട്ടാൻ വിതുമ്പുന്ന മേഘങ്ങൾ

ചുറ്റിലും ആകാശനീല. പഞ്ഞിക്കെട്ടുകൾ വാരിവലിച്ചിട്ടത് പോലെ മേഘകൂനകൾ. ബൊംബാഡിയർ വിമാനത്തിൻറ്റെ വലിയ ബ്ലേഡ് വായുവിനെ വെട്ടിക്കീറി കറങ്ങുന്നു. നീട്ടിപിടിച്ച ചിറകിനറ്റത്ത് ഒരു ചെറുവെളിച്ചം മിന്നുന്നുണ്ട്. 

മേഘങ്ങൾക്ക് മുകളിലാണോ കീഴിലാണോ ഇടയിലാണോ ഇപ്പോൾ? ഇതെല്ലാം മാറിമാറി വരുന്നുണ്ട് . ഈ ആകാശ യാത്രയിൽ യന്ത്രപറവയുടെ വലിയവയറിനകത്ത് സുരക്ഷിതമാണെന്ന് വേണമെങ്കിൽ ആശ്വസിക്കാം. 

ചെന്നൈയിൽ നിന്ന് ആന്ധ്രയിലെ രാജമുന്ദ്രിയിലേക്കാണ് പറക്കുന്നത്. രാജമഹേന്ദ്രവരം എന്ന രാജമുന്ദ്രി. ഗോദാവരിയുടെ മനോഹരതീരം. കൃഷിപ്പാടങ്ങൾ ആണ് രാജമുന്ദ്രിയിൽ നിറയെ. കാർഷികവൃത്തിയേക്കാൾ മഹത്തരമായത് മറ്റൊന്നുമില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരാണ് രാജമുന്ദ്രിയിലെ ഗ്രാമീണർ. പുതുതലമുറയും മറ്റ് തൊഴിലിനൊപ്പം കൃഷിയെയും നെഞ്ചോട് ചേർക്കുന്നവരാണ്.

ആനന്ദിക്കാനോ ആസ്വദിക്കാനോ ആകുന്നില്ലെങ്കിലും ഈ യാത്ര മറ്റൊരാളുടെ ഓർമയിൽ എന്നും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതാവുമെന്നുറപ്പ് . അനന്തരവൾ ദ്രിതുവിൻറ്റെ ആദ്യത്തെ ആകാശയാത്ര. ആകാംക്ഷയേക്കാൾ പേടിയാണ് അവൾക്ക്. ബാംഗ്ലൂരിലെ ഏതോ മോളിലെ റൈഡിൽ കയറിയപോലത്തെ അനുഭവമാകുമോയെന്ന്. വിമാനം പറന്നുയരുന്ന കാഴ്ച്ചകാണുമ്പോഴേ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ അന്താളിപ്പ് ദൃശ്യമായിരുന്നു. വിൻഡോ സീറ്റ് വേണമെന്ന് ആഗ്രഹം പങ്കുവെച്ചപ്പോൾ ഇല്ലെന്ന് ബോർഡിങ് പാസ് നൽകുന്ന ഇൻഡിഗോ സ്റ്റാഫ് പറഞ്ഞത് വലിയ നിരാശയായി. പക്ഷെ കയറിയപ്പോൾ ലഭിച്ചത് രണ്ട് വിൻഡോ സീറ്റുകൾ. റൺവേയിൽ ഇരമ്പി വിമാനം കുതിച്ചതോടെ ഹൃദയം മേലോട്ട് പോയത് പോലെയെന്ന് ദ്രിതു. 

പക്ഷെ അന്താളിപ്പും പേടിയുമെല്ലാം വൈകാതെ മാറി. പറന്നുയർന്നതും ജാലകത്തിലൂടെ ദൃശ്യങ്ങൾ പകർത്തലായി. അവളുടെ ആദ്യവിമാനയാത്ര മാത്രമല്ല, ബസ്സ് യാത്രകൂടിയായിരുന്നു ഇത്. ബോർഡിങ് ഗേറ്റിൽ നിന്ന് വിമാനത്തിൻറ്റെ ഗോവണിവരേയുള്ള ദൈർഘ്യം കുറഞ്ഞ, എന്നാൽ ജീവിതാന്ത്യം വരേയും ദൈർഘ്യമുള്ള ഓർമയുടെ യാത്രകൾ. 

ഭൂമിയിൽ നിന്ന് 1700 അടി ഉയരത്തിലാണ് ഇപ്പോൾ. മേഘത്തിനുള്ളിലൂടെയാണ് ഇപ്പോൾ പായുന്നത്. പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും അപകടകാരിയായ ജലത്തെ ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ച മേഘങ്ങൾ. ഒന്നുപൊട്ടിത്തെറിച്ചാൽ പിന്നെ നിർത്താതെ പെയ്യുന്ന പേമാരിയാകും, പ്രളയമാകും. ആ കുത്തിയൊലിക്കലിൽ സർവ്വതും ഇല്ലാതാകും...

മനസ്സ് പോലെതന്നെയാണ് മേഘങ്ങളും. എപ്പോളാണ് വിസ്ഫോടനമെന്നത് മാത്രം പ്രവചിക്കാനാവുന്നില്ല... 

.....

(191022)

ഫൈറ്റ് മോഡ് ഈസ് ഓൺ

കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് മാസങ്ങളായി ഒരു ദ്വന്ദ്വയുദ്ധത്തിലാണ്. കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ആഴ്ച്ചകളായി യുദ്ധം അതിൻറെ പരകോടിയിലും. എതിരാളി ചില്ലറക്കാരനല്ല. മനസുമായാണ് മൽപ്പിടുത്തം. നാൽപ്പത്തൊന്ന് വർഷത്തെ ഓർമകളുടെ കൂടാരമായ അതിശക്തനായ ബ്രെയിനുമായി.

വിഷാദം എന്നത് മനസിനെ ബാധിക്കുന്ന ഒരു രോഗമാണ്. മാറാൻ സമയമെടുക്കും. വിഷാദമെന്നത് പലകുറി അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. അന്നെല്ലാം തിരിച്ചുവരുമെന്ന പൂർണബോധ്യം സ്വയം ഉണ്ടായിരിന്നു, ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. എന്നാലിപ്പോൾ അത് നഷ്ടമായി. എന്ത് സംഭവിച്ചാലും എത്ര കുലുങ്ങിയാലും കുലുക്കിയാലും ചില ഇലകൾ പൊഴിച്ച് മരം തിരികെ തളിർക്കുമെന്ന ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാലിപ്പോൾ ആ വിശ്വാസത്തിൽ അത്ര വിശ്വാസം ഇല്ല.

കഠിനമായ സാഹചര്യങ്ങളിലൂടെ മുമ്പും കടന്നുപോയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അന്നൊന്നും തിരികെ കയറുന്നത് സംബന്ധിച്ച് ആശങ്കയേ തോന്നിയിട്ടില്ല. എന്നാലിപ്പോൾ ആശങ്ക ശക്തമാണ്. തിരികെ വരാൻ സമയമെടുക്കുമെന്നാണ് ഡോക്ടറും പറയുന്നത്. ഒരുപക്ഷെ കരുതുന്നതിലും അധികസമയം.

എത്രപേർക്ക് ഈ അവസ്ഥമനസിലാക്കാൻ സാധിക്കുമെന്നറിയില്ല. React  എന്നതിനും respond എന്നതിനും വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്. reaction വികാരം അടങ്ങിയതാണെങ്കിൽ respond കൂറേക്കൂടി ലോജിക്കലും പ്രാക്ടിക്കലുമാണ്. ഡിപ്ലോമാറ്റിക്കായി സംസാരിക്കലാണ് അത്. പക്ഷെ ഇതുരണ്ടും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പോലും എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. എല്ലാത്തിനോടും വൈകാരികമായി മാത്രമാണ് പ്രതികരിക്കാറ്. അതിനാൽ തന്നെ ആളുകളുമായും പലപ്പോഴും വൈകാരികമായി മാത്രമാണ് ഇടപ്പെട്ടിരുന്നത്. എന്തിനോടുമുള്ള ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങളെല്ലാം പ്രതികരണമായി പ്രകടിപ്പിച്ചപ്പോഴും പക്ഷെ എന്നിലെ കലുഷിതമായ എന്നെ പുറത്തുവിടാതെ കൂട്ടിലടച്ചിട്ടു. അത് മാത്രം പ്രകടിപ്പിക്കാനോ പറയാനോ കഴിയാതെ പോയി.

പലപ്പോഴും ധാർഷ്ട്യവും പുച്ഛവും ദേഷ്യവുമെല്ലാം കലർന്നതാണ് എൻറെ പ്രതികരണം. അത് പലപ്പോഴും പലർക്കും വേദനയായിട്ടുണ്ടെന്ന് ഞാൻ മനസിലാക്കുന്നു. തിരുത്താനാവാത്ത വിധം അത് വലിയ തെറ്റായി മാറിയിട്ടുണ്ട്. ആളുകളെ അകറ്റിയിട്ടുണ്ട്. മനപൂർവ്വമായിരുന്നില്ല. ഖേദിക്കുന്നു. ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു.

കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് മാസങ്ങളായി നന്നായി കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്, ഒന്ന് നേരെ നിൽക്കാൻ, ഒന്ന് വീഴാതെ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ. വല്ലാതെ കൈവിട്ട് പോയി. തിരികെ കയറാനുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ ജയിക്കുമോ പരാജയപ്പെടുമോ എന്ന്പോലും ഉറപ്പില്ല. തിരികെ വരണമെന്നുണ്ട്. പഴയത് പോലെ യാത്രകൾ ചെയ്യാൻ, വാർത്തകൾ ചെയ്യാൻ, ചിരിക്കാൻ, കൂട്ടിരിക്കാൻ, ചിന്തിക്കാൻ, വരക്കാൻ, കുത്തിക്കുറിക്കാൻ,...അറിയില്ല ഇനിയെന്ന് എന്ന്.

ചിലരൊക്കെ ഈ അവസ്ഥയിൽ എന്നെ ചേർത്ത് പിടിക്കുന്നുണ്ട്. സഹപാഠികൾ, ടീച്ചർ, കസിൻസ്, മേമ സുഹൃത്തുക്കൾ, ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട എന്നാൽ ഞാനേറ്റവും അധികം വേദനിപ്പിച്ച കുഞ്ഞുവരെ. ലോകത്തിൻറെ പല കോണിലിരുന്ന്, മാസങ്ങളായി ഉറക്കമില്ലാത്ത എന്നെ ഉറങ്ങാതെ മുറുക്കിപിടിക്കുന്ന നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയെങ്കിലും തിരിച്ചുവരണം.

വാട്സപ്പിലും ബ്ലോഗിലുമെല്ലാം ഇടുന്ന സ്റ്റാറ്റസുകൾ കണ്ട് വിളിക്കുകയും മെസേജ് അയക്കുകയും – ഒരിക്കലും ഉത്തരം ലഭിച്ചിട്ടില്ലാത്ത – ചെയ്തവരോട്, മറുപടികൾ തരാനായി തിരികെവരാം എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ഇൻസ്റ്റഗ്രാം വാട്സ് അപ്പ് അടക്കമുള്ളവ നിർജീവമായിരിക്കും. ചിലപ്പോൾ ബ്ലോഗ്ഗിൽ എഴുതിയിട്ടേക്കാം (ഒട്ടും ഉറപ്പില്ല). അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ ഇവിടം വിഷാദത്തിൻെറ മറ്റൊരു പൂക്കലാമായിരിക്കും ഒരപക്ഷെ എന്ന് ഞാൻ ഭയക്കുന്നു. ഓർമകളെ എനിക്ക് റദ്ദ് ചെയ്യാനാകാത്തതിനാൽ മാത്രം.

ശരിക്കുറങ്ങിയിട്ട് ആഴ്ച്ചകളും മാസങ്ങളുമായി. ഇനി എനിക്കൊന്ന് ഉറങ്ങണം. ഒടുവിലത്തേതാകില്ലെന്ന് പ്രത്യാശിക്കുന്നു.

മറ്റൊരു അധ്യായത്തിനായി ഞാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കാം. ഞാനൊരു ശുഭാപ്തി വിശ്വാസിയോ അശുഭാപ്തി വിശ്വാസിയോ അല്ല. ആത്യന്തികമായി എല്ലാം Xpect tHe unXpected ആണല്ലോ

 

 

 

ഭ്രമണപഥത്തിന് പുറത്തെ ചിലർ

സൌഹൃദത്തെകുറിച്ചാണ്, സുഹൃത്തുക്കളെക്കുറിച്ചാണ്. 

ഒരു സുഹൃത്ത് എപ്പോഴാണ് നല്ല സുഹൃത്താവുന്നത്

പരിചയക്കാരുടെ വലിയ പടതന്നെയുണ്ട്. പക്ഷെ ഇവരിൽ എത്രപേർ സുഹൃത്തുക്കളാണ് എത്രപേർ ആത്മസുഹൃത്തുക്കളാണ് ജീവിതത്തിലെ ഓരോ സാഹചര്യങ്ങളാണ് കണക്കെടുപ്പിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്.

പടിയിറങ്ങാത്ത ചിന്തകൾക്കിടയിൽ കഴിഞ്ഞുപോയ കാലത്തെ സൌഹൃദങ്ങളെ ഒന്നിഴകീറീ നോക്കി. കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് കാലങ്ങൾക്കിടിയിൽ സൌഹൃദപട്ടികയിലേക്ക് നിരവധിപേർ കടന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്. ഇവരിലെല്ലാവരും സുഹൃത്തുക്കൾ തന്നെയാണോ എന്നതായിരുന്നു ചിന്ത.

കംഫർട്ടബിൾ ആണെന്ന ബോധ്യം വരാതെ പരിചയക്കാരിൽ നിന്ന് അത്രവേഗത്തിലൊന്നും സൌഹൃദപട്ടികയിലേക്ക് ആളുകളെ പൊതുവെ തിരുകികയറ്റാറില്ല. അബദ്ധത്തിൽ അങ്ങനെ പ്രൊമോട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടവരെയെല്ലാം മുമ്പും തരംതാഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ പുതുക്കിയ പട്ടികയിൽ നിന്ന് ആരെയെങ്കിലും തരംതാഴ്ത്തേട്ടണ്ടതുണ്ടോയെന്നതായിരുന്നു ആലോചന.

സുഹൃത്ത് എന്നാൽ നിങ്ങൾ എന്തുചെയ്താലും കയ്യടിക്കുന്നവരല്ല. വിമർശിക്കേണ്ടതിനെ വിമർശിച്ചും തെറ്റുപറ്റുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി തിരുത്തിക്കുന്നവനുമാണ്. പലപ്പോഴും നമ്മൾ നമ്മുടെ താങ്ങായും തണലായും കാണുന്നത് അവരെയായിരിക്കും. പലപ്പോഴും നമ്മുടെ മൂഡ് സ്വിങുകൾക്ക് ഇരയാകുന്നതും തിരികെപിടിക്കാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുക സുഹൃത്തുക്കളാണ്. അകലെയിരുന്നാലും അടുത്തിരുന്നാലും നമ്മെ മനസിലാക്കി, നമ്മുടെ തെറ്റുകൾ തിരുത്താൻ സഹായിച്ച് കൈപിടിക്കുന്നവരാണ് അവർ.

സമീപകാല അനുഭവങ്ങളിലൂടെ പോകുമ്പോൾ ചിലത് തിരിച്ചറിയുന്നു. നമ്മൾ ചെയ്യുന്നത് തെറ്റാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടും അത് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുത്താതെ ആ തെറ്റ് മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിക്കുന്നത് അടുത്തുനിന്ന് കണ്ടിട്ടും നമ്മോട് ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാത്ത – പറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും അവകാശവും ഉള്ളവർ തന്നെ – ചില സപഹൃത്തുക്കളെ കണ്ടു. നമ്മോട് പറയാതെ നമ്മുക്ക് അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ പറ്റിയ തെറ്റിനെ വിമർശിച്ച് മറ്റുള്ളവരോട് ഇവർ ആവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് കൂടിയാകുമ്പോൾ അത് എത്രമാത്രേ വേദനാജനകമായിരിക്കും. ഒരുപക്ഷെ എന്തെങ്കിലും വ്യക്തിതാൽപര്യമോ അല്ലെങ്കിൽ തെറ്റിദ്ധാരണയോ അതുമല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തിങ്കിലും കാരണങ്ങളോ കാണുമായിരിക്കും. എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ പെരുമാറിയതെന്ന് ചോദിക്കാൻ പോലും ശ്രമിക്കാതെ അവരെങ്ങനെയാണ് നമ്മളെ ജഡ്ജ് ചെയ്യുന്നത്. എന്ത് സാഹചര്യത്തിലാണ്, ഏത് അവസ്ഥയിലാണ് അങ്ങനെ പെരുമാറേണ്ടിവന്നതെന്ന് ചോദിക്കാൻ പോലും തയ്യാറാകാതെ വിധിയെഴുതുന്നതിനെ സൌഹൃദമെന്ന് വിളിക്കാനാവില്ല. ഒരുവശത്ത് നമ്മളെ തള്ളുകയും മറുവശത്ത് നമ്മളോട് ചിരിച്ച് സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഓരേസമയം അഭിനയവും വഞ്ചിക്കലുമാണെന്ന് കരുതിയാൽ അതിനെ തെറ്റെന്ന് പറയാനാവുമോ. പല പാതിരാകളിലും ഇവരുടെയെല്ലാം വ്യക്തിപരമായ സങ്കടങ്ങളിൽ കൂട്ടിരുന്നത് പോലും അവർ പക്ഷെ സൗകര്യപൂർവ്വം മറന്നു. 

എല്ലാ സൌഹൃദങ്ങളും അങ്ങനെയല്ല. ലോകത്തിൻറെ വിവിധ ടൈം സോണിലിരുന്ന് ചേർത്ത് പിടിക്കുന്ന ഒരുപിടി സുഹൃത്തുക്കളുമുണ്ട്. ഏറ്റവും കഠിനമായ സാഹചര്യത്തിലും മുന്നോട്ട് കൈപിടിച്ച് നടത്തുന്ന ചിലർ. വിഷാദത്തിൻറെ ചതിക്കുഴിയിൽ വീണ് ഉറക്കവും മനസിൻറെ കടിഞ്ഞാണും നഷ്ടപ്പെട്ട് കരച്ചിലടക്കാൻ പാടുപെട്ടപ്പോൾ രാവ് പുലരും വരെ കൂട്ടിരിക്കുന്നവർ, ഒപ്പം കരഞ്ഞുപോയവർ. എല്ലാ ഒരുക്കങ്ങളും ചെയ്ത് യാത്രയ്ക്ക് പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നവർ. മാറിനിൽക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നവർ (മേൽവിലാസം മാറിയാലും മാറാത്ത ഓർമകളെ പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്യാൻ). സൈക്കോളജിസ്റ്റുകളേയും സെക്യാട്രിസ്റ്റുകളേയും വിളിച്ച് എനിക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കുകയും അപോയിൻറ്മെൻറുകൾ ഫിക്സ് ചെയ്തുമെല്ലാം മുറുക്കെ പിടിച്ചവർ. ഒരുപക്ഷെ എൻറെ ദേഷ്യത്തിൻറെ  ഏറ്റവും വലിയ ഇരകളായിരുന്നവരും ഇവർതന്നെയാകണം. മുൻവിധികളില്ലാതെ നേരിട്ട് വന്ന് സംസാരിച്ച് ആർതൽ പകർന്നവർ,  (മുൻവിധിയോടെ വന്ന് സംസാരിച്ച് ആ മുൻവിധിയിൽ തന്നെ ഉറച്ച് നിന്നവരും ഉണ്ട്) മറുപടി ലഭിച്ചേക്കില്ലെന്നറിഞ്ഞും സംസാരിച്ചേക്കില്ലെന്നറിഞ്ഞും മെസേജ് അയച്ചും കോൾ ചെയ്തും ഒപ്പം നിന്നവർ, ഒട്ടും പരിഭവമില്ലാതെ ഇപ്പോഴും അവർ എനിക്കുചുറ്റും ഭ്രമണം ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നുണ്ട്. ഇനിയും തുറന്ന് വായിച്ചിട്ടില്ലാത്ത നിങ്ങളുടെ സന്ദേശങ്ങൾക്കെല്ലാം മറുപടി ഒരിക്കൽ തന്നിരിക്കും, ഉറപ്പ്...

ഇവർ വെറും സുഹൃത്തുക്കളല്ല. ആത്മസുഹൃത്തുകളെന്നതിനും അപ്പുറമാണ്. പക്ഷെ ആദ്യം പറഞ്ഞവർ, നിങ്ങൾ എൻറെ സുഹൃത്തുക്കളല്ല. ഇനിയും നമ്മൾ കണ്ടേക്കാം, സംസാരിച്ചേക്കാം, ഒരു മേശക്കപ്പുറമിപ്പുറമിരുന്ന് ചായകുടിച്ചേക്കാം. നിങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും സംശയമോ സഹായമോ തേടി വന്നേക്കാം, തീർച്ചയായും സഹായിക്കും. പക്ഷെ അപ്പോഴും നിങ്ങൾ എൻറെ സുഹൃത്തുക്കളായിരിക്കില്ല. നിങ്ങളോട് വിരോധമോ പരിഭവമോ ദേഷ്യമോ വെറുപ്പോ ഒന്നുമില്ല. ഒരുപക്ഷെ എൻറെ തെറ്റിദ്ധാരണയുമായിരിക്കാം. നിങ്ങൾക്ക് അതുകൊണ്ട് ഒരുചുക്കും സംഭവിക്കില്ലെന്ന് അറിയാം പക്ഷെ തൽക്കാലം തിരുത്താൻ ആവില്ല.